Tussendoor een privébericht

Dat Melvin van alles houd dat God geschapen heeft, hebben de meeste volgers al meegekregen. Op dieren is hij echt gek, maar Pino was een verhaal apart! Aangezien Whocares toen een foto van Melvin en Pino gebruikt heeft voor hun verhaal over Peace by Melvin en er regelmatig mensen zijn die vragen hoe het nu gaat, hier het verhaal van begin tot eind:
Op 10 juni had Melvin zijn schoolreisje naar de Ontdekfabriek in Eindhoven. Het was een dag met heerlijk weer en de deur daar stond open. Ergens halverwege de ochtend hing ineens een jonge Vlaamsche Gaai tussen de jassen van de kinderen in de garderobe. We brachten hem naar buiten, maar al gauw werd duidelijk dat hij nog niet kon vliegen. We bevonden ons midden in de stad, een echt grote groenstrook was nergens te bekennen en de vogel bleef op straat maar tegen geparkeerde auto’s aanspringen. We zijn een voorstander ervan om een wilde vogel in zijn eigen omgeving te laten, maar dat dit zo niet kon was voor alle aanwezigen wel duidelijk. We besloten om de vogel mee naar huis te nemen. Omdat het beestje de rest van de dag nog bij de groep moest verblijven en dan ook nog met de bus terug, hadden de kinderen hem gauw een naam gegeven: Pino.
Thuis aangekomen werd de buurman erbij gehaald, die veel verstand van vogels heeft. We kregen een volière en voer. Volgens zijn inschatting zou het een week of twee duren voordat Pino zou kunnen vliegen. We besloten om de vogel zolang te verzorgen en dan uit te zetten in Melvins favoriete natuurgebied.
pino-1
Het was een hele opgave want Pino had nogal vaak honger. Maar wat een ontzettend lief beest was het. Melvin was dol op hem!
pino-3
Na een dag of 5 begon Pino zijn staartpinnen te verliezen. Elke dag één. Het was nogal zorgelijk, want het werd duidelijk dat hij zonder staart niet zou kunnen vliegen. We kregen te horen dat het een week of 8 zou duren voordat alles weer volledig gegroeid zou zijn. 8 weken! Niet alleen dat de timing best wel uitdagend was. We waren al dubbel en drievoudig belast door het steeds verder uit de hand lopende knuffelproject en dan nog een gaaitje dat om de zo veel uren gevoerd moest worden. Erbij kwam het hechtingsproces. Nog 8 weken bij ons en Melvin zou niet meer in staat zijn om Pino los te laten. We besloten om Pino naar de vogelrevalidatie te brengen. Daar hadden ze nog drie Vlaamsche Gaaien binnen en zou hij in een groep beter kunnen worden zodat ze gezamenlijk vrijgelaten zouden kunnen worden.
Voor Melvin brak een moeilijke tijd aan. Bijna elke nacht werd hij huilend wakker. We gingen bij Pino op bezoek, maar dat maakte het niet echt makkelijker. Daarnaast hielden we regelmatig contact met de medewerkers van de dierenrevalidatie. Wat een ongelofelijke schatten!!! Zo veel geduld!
Op een dag kwam – volledig onverwachts – het verlossende woord. Hebben jullie vandaag al iets te doen? Anders mogen jullie hem ophalen om vrij te laten. We konden het niet echt geloven; zo goed was het toch de laatste keer nog niet gegaan? Mama reed als een speer die kant op. En uiteindelijk was het toch een klein beetje vals alarm. Één van de andere drie gaaitjes had het niet gered, maar de andere twee konden vrij gelaten werden. Pino echter hupte nog steeds wat rond en in de kooi bleven maar veren van hem rond dwarrelen. Mama kreeg de andere twee gaaitjes mee, maar er werd besloten om Pino toch nog maar wat meer tijd te gunnen.
pino-6
De twee andere gaaitjes lieten we vrij in het natuurgebied. Laatste keer toen we er waren wandelen vlogen er vlak bij die plek twee gaaitjes over. Wie weet waren het die twee. Dat was wel mooi om te zien! Pino echter bleef alleen achter. Echt bevorderlijk voor zijn welbevinden was dat niet. Maar de medewerkers daar bleven de moed erin houden. De dierenarts deed zijn beest en bleef maar extra vitaminen geven.
pino-8
En toch. Veren groeiden weer aan en veren lieten weer los. Pino kon niet vliegen. En dat betekend bij de vogelrevalidatie einde oefening. Heel graag hadden we hem alsnog vrij willen laten, ook al had hij weinig kans gemaakt in de vrije natuur. Misschien had hij toch nog één of twee mooie dagen mogen hebben in het bos. Melvin had daar nog een mooi liedje over gemaakt. Als je deze wilt luisteren klik dan hier:

Maar regels zijn regels en daar hebben we ook begrip voor. En heel veel begrip hadden ze daar ook. Zo mochten we het lichaampje van Pino nog ophalen om te begraven. Een heel belangrijke afsluiter voor Melvin.
pino-5
15 weken nadat we Pino hebben gevonden hebben we hem vandaag begraven. Het was een emotioneel hoofdstukje, maar nu we die hebben kunnen afsluiten is het weer tijd om verder te gaan. Alle energie kan nu weer in de knuffels gestoken worden. Tijd voor de eindspurt …

Comments (2)

  • Super hoe jullie dit samen doen ! Wat een bijzondere vogel !!! Xxxliefs van Ien

    Beantwoorden
    • Dank je Ien! X

      Beantwoorden

Schrijf een reactie